Ons lot als mens is dat we regelmatig verdwalen \u2212 als kind, als jongere, als volwassene en als oudere. Gelukkig dat er flink wat verhelderende mythen, sprookjes, romans, films en persoonlijke ervaringen de ronde doen om ons bij te lichten op het pad. Een gesprek met Bertie Hendriks over de zeven levensfasen in het leven van een mens en het verschil tussen \u2018doen waar je goed in bent\u2019 en \u2018doen waar je blij van wordt\u2019. \u201cGaandeweg mijn leven bemerkte ik dat ik blijer werd wanneer ik iemand kon helpen weer goed in zijn vel te zitten, dan dat ik hem aan een goed cijfer voor natuurkunde hielp.\u201d<\/p>\n
\u201cSoms denk ik dat ik 44 jaar geleden door een Japanse kraanvogel bezorgd moet zijn.\u201d Na jaren intensieve voorbereiding begon Yvonne Schoutsen eind 2013 aan een 1200 kilometer lange wandeling rond het Japanse eiland Shikoku. Een pelgrimstocht in de voetsporen van de boeddhistische monnik K\u014db\u014d Daishi die wel wordt omschreven als een symbolisch pad naar verlichting \u2212 met vier reisetappes die traditioneel worden gekoppeld aan \u2018het ontwaken\u2019, \u2018ascese\u2019, \u2018de zoektocht\u2019 en \u2018nirvana\u2019. Schoutsen: \u201cAchteraf kan ik zeggen dat wat ik heb teruggevonden een gevoel van compleet zijn en tijdloosheid is dat ik volledig was kwijtgeraakt.\u201d<\/p>\n
Aan het eind van de werkdag, zonder pieper en met een kopje thee erbij, sprak hij desgewenst drie kwartier met pati\u00ebnten over ontspanningsoefeningen en meditaties \u2212 aldus chirurg Piet Leguit in onze voorjaarseditie.\u00a0Het mes bleek aan twee kanten te snijden: \u201cIn de loop der jaren heb ik minstens zoveel van mijn pati\u00ebnten geleerd als zij van mij.\u201d Piet Leguit blijkt niet alleen te staan. Mirre Bots bundelde zes diepte-interviews met medici die een omslag in hun denken doormaakten. Ieder voor zich komen ze uit bij een opvallend ruimere kijk op ziekte en gezondheid. Een voorproefje.<\/p>\n
\u2018Het is vrijdagavond, kwart over zeven. De deuren van de Amstelkerk gaan open, wachtende mensen komen binnen, halen een kop koffie, zoeken een plaats, kijken om zich heen, maken een praatje; hier wordt wat gelachen, daar zit iemand stil voor zich uit te kijken. Dan wordt het kwart voor acht, de lichten dimmen, voorzichtig klinken er wat ijle, ge\u00efmproviseerde pianoklanken \u2013 om te beginnen eigenlijk maar \u00e9\u00e9n toon, vervolgens aarzelend wat meer.\u2019 Zo begint Jan Kortie zijn meezingavonden\u2026<\/p>\n
\u2018Het was vroeg in de morgen, een uur of zeven, de zon scheen heerlijk helder fris door de ruiten.\u2019 Met twaalf anderen lag Marjan van Duin klaar voor een meditatie in een rustieke Franse boerderij. Even later bevond ze zich op een grote schommelende olifantenrug. \u2018Met zijn allen trokken we in een traag tempo door onze wereld. De schemer viel en met mijn stokje tikte ik achter me tegen de flank van de olifant. Nooit heb ik meer liefde en vriendschap in het oog van een levend wezen gezien als bij deze grote, dikke, grijze, wijze metgezel.\u2019<\/p>\n
En verder:<\/p>\n