Geld had ze niet of nauwelijks. Ze reed rond in een oude deux chevaux. Maar alle grootheden uit de wereld van kunst, wetenschap en spiritualiteit leek ze te kennen. Wat in 1990 uitmondde in een legendarische samenkomst in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Onlangs kocht het Fries Museum de 25-uur durende filmregistratie aan. Een ontmoeting met de inmiddels 85-jarige Louwrien Wijers: een geanimeerd gesprek over de opeenstapeling van gelukkige toevalligheden in haar leven en het oplichten van die ene belangrijke brief op haar deurmat.<\/p>\n
Hij was 64 toen zij geboren werd; zij 12 toen haar vader overleed. Die vader was Gregory Bateson \u2013 een vroege waarschuwer van de ecologische crisis. Zijn centrale overtuiging? Dat de wereld niet bestaat uit losse dingen. Zijn dochter Nora ontpopte zich als een geliefde, veel uitgenodigde spreker. Haar boodschap? Dat we te eenzijdig gericht zijn op snelle oplossingen. \u2018Gefikste problemen lokken steeds weer nieuwe problemen uit, en niemand die het geheel nog overziet.\u2019<\/p>\n
Avonturen hoeven niet opzienbarend te zijn, weet beeldend kunstenaar Toinie van Schendel nu. Na talloze spannende reizen door Afrika beneden de Sahara, Egypte, India, Itali\u00eb en Engeland, moest het echte avontuur nog beginnen.\u2018Kunst is een poort naar durven kijken,\u2019 beseft ze nu, terug in Nederland. \u2018Een poging om in het reine te komen met de woeste, tere, onredelijke, mysterieuze paradoxale werkelijkheid.\u2019<\/p>\n
Toon Hermans hield ooit een pleidooi voor de lichtbrengers in onze wereld. Er moeten mensen zijn \u2013 die op hun stoel gaan staan \u2013 om sterren op te hangen \u2013 in de mist \u2013 die lente maken van gevallen bladeren \u2013 en van gevallen schaduw \u2013 licht.<\/span> Dat gedicht gaat volgens Wil Uitgeest over mensen als Carolien (81). \u2018Met haar werk tovert ze de grauwe alledaagsheid even weg en roept ze een andere wereld tevoorschijn \u2013 waarna je lichter verderloopt.\u2019<\/p>\n Alles wordt ons geleerd, behalve het meest wezenlijke: hoe te leven, aldus Hans Wopereis. \u2018Vroeger hadden we de kerken nog, maar die zijn een taal gaan spreken die niet meer van deze tijd is. Zo zijn de fundamentele levensvragen vragen van het individu geworden.\u2019 In Strip op de horizon<\/span> verzamelde hij een schat aan vertellingen \u2013 die ons kunnen helpen die eigen antwoorden te vinden.<\/p>\n En verder:<\/p>\nEen schat aan vertellingen (2)<\/h2>\n
\n