In zijn jeugd maakte Laurens van der Post in Zuid-Afrika nog een laatste restje mee van de cultuur van de Bosjesmannen (San) \u2013 eeuwenlang geringschattend weggehoond als \u2018primitief\u2019. Getroffen door hun spiritualiteit voelde het voor hem als een ereschuld om het beeld recht te zetten. En zo
\ntegelijkertijd een eerste stap te zetten naar heling van de gespletenheid van de Europese immigrant. \u2018Want de Bosjesman zit natuurlijk in ieder van ons.\u2019 Een hernieuwde kennismaking met schrijver Laurens van der Post, en via hem met zijn goede vriend Carl Jung.<\/p>\n
In onze westerse cultuur, aldus Michaeleen Doucleff, schrijfster van het ook in Nederland \u2018Ik kan het niet vaak genoeg zeggen,\u2019 aldus Teun Toebes (24), \u2018maar mensen met dementie zijn niet gek. Kunnen ze soms gek doen? Jazeker! Laat hun geheugen hen soms in de steek? Jazeker.\u2019 Maar wat hij \u2013 als tijdelijk bewoner in een verpleeghuis voor dementie \u2013 ook bij zijn huisgenoten zag, is een heel ontwikkeld gevoel! Hoe gaat men in andere landen eigenlijk om met mensen met dementie? Die vraag was de aanleiding tot een zoektocht in elf landen op vier continenten. Wat kwam daar eigenlijk uit?<\/p>\n Er is zoveel kennis over lichaam en geest die wij in het Westen niet hebben, aldus Marina Abramovi\u0107. In het verleden woonde ze een jaar bij twee Aboriginal stammen en studeerde ze sjamanisme in Zuid-Amerika. \u2018We denken niet na over intu\u00eftie; niet over de betekenis van dromen en niet over telepathie. We gebruiken deze dingen niet\u2026ten onrechte.’ Hoe gaat de beroemde performancekunstenaar eigenlijk om met het onvoorspelbare in het leven? En met mislukkingen? Artikel in het kader van de Abramovi\u0107-tentoonstelling in Amsterdam.<\/p>\n Een maand verbleef Wil Uitgeest in Genua. ’s Ochtends aan het werk, ’s middags zwervend door stad en omstreken. Op de begraafplaats van Staglieno verbaasde ze zich over de vele beeldschone engelen. Maar het langst bleef ze staan voor het beeld van een hazelnootverkoopster. Als zoveel bezoekers kaarsen branden, bloemen neerzetten en bakjes met hazelnoten neerzetten moet er wel iets bijzonders aan de hand zijn.<\/p>\n Helden noemt Wil Uitgeest de afvalrapers van de Braziliaanse stad S\u00e3o Paulo. Onzichtbaar en verstoten, en dat terwijl ze de gemeenschap een enorme dienst bewijzen. Een afvalraper doet wat de Braziliaanse overheid nalaat: zorgen dat er gerecycled wordt. Straatkunstenaar Mundano schoot de afvalrapers te hulp. In vijf jaar tijd beschilderde hij 160 van hun karren. Met wereldwijd succes!<\/p>\n Een parel van een geschiedenis, deze vertelling. Het begint met een toevalligheid. Daar lag ineens De Kleine Prins weer waar Frans Olofsen eerder vergeefs naar zocht. E\u00e9n zin met name bleef nu hangen. En met die ene zin kwam het beeld terug van een oud-leerlinge die haar kennismaking met het inwendige van een meegebrachte pijlinktvis \u2018de mooiste belevenis\u2019 uit haar hele schooltijd noemde.<\/p>\n
\npopulaire boek Jagen, Verzamelen, Opvoede<\/em>n, draait opvoeden vaak om controle. Iemand heeft de
\nleiding en de ander doet wat hem gezegd wordt omdat het moet. \u2018Doe je schoenen aan!\u2019 of: \u2018Eet je
\nboterham op!\u2019 Maar dat controleperspectief blijkt totaal te ontbreken in de Maya- en de Inuit-cultuur. \u2018Sommige Maya-talen hebben niet eens een woord voor controle als het om kinderen gaat.\u2019<\/p>\nEen arm om elkaar heen<\/h2>\n
Marina Abramovi\u0107<\/h2>\n
De onsterfelijke hazelnootverkoopster<\/h2>\n
Kan kunst de wereld redden?<\/h2>\n
De Kleine Prins<\/h2>\n