Met een glimlach bladeren we door vergeelde familieboeken. Het is al weer zo lang geleden dat onze voorouders leefden \u2013 een andere tijd, een voorbije tijd. Maar afgesloten wil Maarten Oversier die levens niet noemen. Daarvoor heeft hij in zijn regressiepraktijk te veel onaffe verhalen langs zien komen. Een gesprek over de bevrijding die mogelijk is als oude familiegeheimen alsnog de ruimte krijgen en over de waarde van een oud Indiaans inzicht: \u2018Als je je voorouders niet kent, ben je stuurloos.\u2019<\/p>\n
Haar dagen zijn gevuld met het maken van dingen \u2013 papieren papercuts<\/em>, olieverfschilderijtjes, pentekeningen. In het bos kiest ze de konijnenpaadjes en de smalle sluiproutes van ree\u00ebn \u2013 dralend bij een uilenbal die ze uiteen pulkt om te zien wat de uil op het menu had staan; bij een mestkever die ze helpt oversteken. Voor haar nieuwste opdracht, het illustreren dompelde ze zich onder in de wereld van het boeddhisme. Een ontmoeting met illustratrice Geertje Aalders (1983).<\/p>\n \u2018Het leuke van het boeddhisme is dat je het moet praktiseren, anders is het zinloos. Wat je uitdraagt naar anderen, de manier waarop je in balans je weg probeert te vinden\u2026 nooit te hebberig, nooit jaloers, nooit ego\u00efstisch, nooit te altru\u00efstisch, nooit te ego\u00efstisch… Bij alles in het leven denk ik: \u2018Is dit de gulden middenweg?\u2019 Een gesprek met Karin Bloemen ter gelegenheid van de tentoonstelling Het leven van Boeddha, de weg naar nu<\/em> in De Nieuwe Kerk.<\/p>\n De carri\u00e8re die we voor ogen hadden, blijkt te mislukken. We verdwalen op weg naar onze bestemming. We nemen de verkeerde afslag. Wanneer dingen niet overeenstemmen met ons idee hoe het leven zou moeten zijn, zijn we ontzet. Maar hoe weten we eigenlijk dat de foute afslag verkeerd is geweest? Hoe weten we welke levensweg de juiste is? Een bespiegeling over de schoonheid van het niet-weten.<\/p>\nDe lach opent de ziel<\/h2>\n
De schoonheid van niet-weten<\/h2>\n